İnsanoğlu çoğu zaman sahip olamadıklarına hayıflanır durur. Mutluluğa, elde edemediklerine kavuştuğu zaman ulaşacağını zanneder fakat yanılır. Kendisine verilen nimetleri saymaya kalksa, güç yetiremeyeceği halde, (Nahl,18) verilmeyene odaklanır da sayılı günlerini heba eder.
İnsan doyumsuzdur. İhtiyaçları bitse de, istekleri hiçbir zaman bitmez. Nihayetsiz emellerin peşinden koşar durur. Heveslerini arzularını gözünde gönlünde büyütür de, şükredecek bir şeyi olmadığına kendini de inandırır ve mutsuzluğa kapılır.
“Sizi yaratan, size işitme duygusu, gözler ve kalpler veren O’dur. Ne az şükrediyorsunuz!” (Mülk,23) buyurur Rabbimiz. Var olmamız, görmemiz, işitmemiz, hissetmemiz en büyük şükür sebebimiz değil midir? Rabbimiz şükredersek nimetlerini artıracağını (İbrahim,7) vadetmiyor mu bize?
Gökyüzünde kanat çırpan kuşta Musavvir olan yaratıcıyı görebilmektir şükür. Baharda yapraklanıp çiçeklenen ağaçta Muhyi olan rabbi müşahede edebilmektir.
Denizlerin enginliğinde, birbirine değmeden tane tane yağan karda, yörüngesini hiç şaşırmadan her gün aynı yönde doğan güneşte, gece ile gündüzün istikrarlı bir şekilde takipleşmesinde rabbinin azametine hayran kalmaktır şükür.
Dünyanın bütün ağırlığını omuzlarında hissettiğin ve içinin daraldığı bir anda yüreğine dalga dalga bir ferahlık geldiğinde, Rabbinin Basid ismi şerifinin gönlüne tecelli ettiğini idrak edebilmendir şükür.
Rabbinin emirlerini yerine getirebilmektir. “Secde et ve yaklaş”(Alak,19) emrine itaat edip, günde beş vakit huzura varabilmektir.
“Sevdiğiniz şeylerden harcamadıkça, iyiye eremezsiniz”(Al-i İmran,92) ayetiyle müşerref olup, iyiye ulaşmak için yarışmaktır.
Rabbinin yasaklarının senin iyiliğin için olduğunu bilebilmendir şükür. Yalandan, kötü sözden, lakap takmaktan, gıybet etmekten sakınabilmektir.
İmtihan için birbirimize üstün kılındığımız (Furkan,20) özelliklere takılmadan kendi hikayemizin başrolünde hakkıyla oynayabilmektir.
Her halimizle Efendimize (SAV) benzemek duasıyla, Kutlu Nebinin izini sürebilmektir şükür.
Kainata şükür nazarıyla bakabilen insan için zaman genişler, mekan ferahlar. Artık sahip olamadıklarına değil, olduklarına dikkat kesilir. “Suyunuz çekiliverse size kim temiz su getirecek” (Mülk, 30) ayetini okur ve Allahu Rabbül Alemin demenin huzurunu ruhunun derinliklerinde hisseder.
Şükrünüz bol, huzurunuz daim olsun.
