Pandemi dönemini geride bırakalı yıllar geçse de, yaşananlar unutulacak gibi değil… Yine o hatıralardan ve vakalardan biri ile unutulmayacak pandemi dönemi.
Bugüne kadar bir karıncayı daha incitmeyen başarılı Üniversite mezunu, etrafında sevilen, sayılan bir isimdi.
Kendisi Alaplı’da bir fabrikada üst düzey bir işçi olarak çalışıyordu.
Bir gün ateşi çıktı, öksürüğü de cabasıydı… Vücuduna tuhaf bir şeyler oluyor, ama kendine konduramıyordu.
“Hayırdır inşallah” dedi. Fabrikadaki işine devam etti. Ekmeğini kazanmak zorundaydı. Dirençli olduğu için korona hastalığını andıran çokta ciddi bulgular yoktu.
Onun ise, alın teriyle ekmeğini kazanmak için çalışması ve yetiştirmesi gereken işleri vardı. Acı gerçekle eve gelince karşılaştı. Eşi ve çocuğunda COVID19 bulguları vardı ve hastaneye kaldırıldı. Yapılan test sonuçları sonrasında dünyası yıkıldı, eşi ve çocuğuna lanet virüs teşhisi konulmuştu.
Alaplı’daki virüsün giriş yeri İstanbul kaynaklıydı ve ilçedeki corona vakalarına İstanbul’dan gelen bir misafiri mi sebep olmuştu?
Düşündü. Gitti kendisi de muayene oldu. Yapılan ilk muayenesinde korona bulgularına rastlanmış tomografi ve boğaz kültürü testlerine gerek duyulmamıştı.
Kendisi doktorlara göre corona hastası değildi.
Yalnız evinde ailesinde olduğu gibi çalıştığı iş yerinden de kötü haberler geliyordu, beraber çalıştığı iş arkadaşlarının çoğunda da korona testi pozitif çıkmıştı, o süreçte her gün bu isimlere bir yenisi daha ekleniyordu.
Şüphelendi eşi ve oğlundan dolayı karantinada olduğu evinden 112’yi aradı, ambulans istedi, korona olup olmadığını öğrenmek istiyordu.
Tekrar muayene oldu, sonuç ilkinden farklı değildi. Çevresinde bulunanların büyük bir çoğunluğu korona vakası olmasına karşın, o korona hastası değildi.
Doktora tekrar sordu, “BEN CORONA HASTASI MIYIM DOKTOR?” dedi. Aldığı cevap değişmedi, “değilsin, evine git” dediler.
İçinde kuşkular hiç gitmedi, nasıl olurdu, 7/24 sürekli işte, evde yanında olanlar corona hastasıydı, o değildi. Yaptıklarını söyledikleri, muayeneye göre sonuç nasıl ‘NEGATİF çıkmıştı.
Günlerce evinde bu soruya yanıt ararken, dakikalar geçmiyor, sanki saate işlemiyordu, günler günleri kovaladı dualar ediyor, moralini yüksek tutmaya çalışsa da eşti, babaydı, iş arkadaşıydı, olmuyordu, tıkanıyordu..
Bu hislerle her gün özlemle baktığı evinin camından bir gün oğlu ve eşinin apartmana doğru yürüdüğünü gördü. Tabucu olmuşlardı, tüm dünyalar onun oldu, dayanamadı içinde biriken sevgiyle hasretle eşi ve oğluna girdikleri evinin kapısında yürekten sarıldı.
Ardından telefonu çaldı. İş yerindeki korona testi pozitif çıkan tüm arkadaşları da sırasıyla yattıkları hastaneden taburcu olmuşlar, birkaç gün sonra dolacak karantina sürelerini bekliyorlardı.
Nitekim, başında dolaşan kara bulutlar yavaş yavaş dağılıyor, büyük bir yıkım enkaza dönüşmeden yaralar sarılmaya başlamış oda ellerini açıp Allah’a şükür ediyordu.
