Güzel, hoş, yararlı, akla uygun, fıtrata uygun anlamlarında kullanırız iyi ve iyilik kavramlarını. Mü’min kardeşine selam vermen ve onun için dua etmek bir iyiliktir. Bir kedinin sevgiyle başını okşayıp günaydın demek, susuzluktan boynunu büken çiçeğe su vermek bir iyiliktir. Sizinle derdini paylaşan birine “seni anlıyorum” diyebilmek, anladığını hissettirebilmek bir iyiliktir. Faydalı içerikler üretip paylaşmak, insanları şefkatle doğruya teşvik edebilmek hepsi birer iyiliktir. Hem de hiçbir maliyeti, maddi götürüsü olmayan iyilikler. Kısacası niyetini salih tutup bütün canlılara yararlı olmaya çalışmanın adıdır iyilik.
Rabbimiz “İyilikte yarışın” (Bakara, 148) diye ilahi çağrıda bulunur bize. Bu çağrıya kulak verenler dünya ve ahiretini imar ederler. İyiye güzele dair ne varsa hepsine gönüllü olmalıyız. Hepsinin içinde tuzumuz olması adına yapmamız gerekenleri, yapabileceklerimizi ertelememeliyiz.
İyilik bulaşıcıdır. Çünkü çıkış noktası kalptir. Kalpte filizlenir, zihinde şekillenir, dilimize ve davranışlarımıza yansıdığında ulaştığı herkesi tesiri altına alır. Buna dair güzel bir hikayecik anlatılır. “Küçük bir kız çocuğu, okuldan eve giderken, yolda üzgün bir ihtiyar görür ve ona tebessüm eder. Bu tebessümle, ihtiyarın morali yerine gelir ve bir dostunun kendisine yaptığı küçük bir iyiliği hatırlayarak ona mektup yazar. Mektubu alan arkadaşı mutlu olur ve o gün yediği restorandaki garsona fazlaca bahşiş verir. Bahşişi alan garson evine giderken yolda fakir ve aç bir adam görür ve bahşişin yarısını ona verir. Neredeyse iki gündür yemek yemeyen adam hemen bir lokantada karnını doyurur ve şükür duygularıyla yaşamakta olduğu apartmanın bodrum katına giriyordu ki soğuktan ve yağmurdan titreyen bir kedi görür ve onu evine alır. O gece apartmanda yangın çıkar ve yangını ilk kedi farkeder, miyavlamaya başlar. Önce fakir adam uyanır ve apartmandakileri uyandırır. Yangından kimse zarar görmez.”
Bugün iyinin ve iyiliğin görünür olması her zamankinden daha elzemdir. Artık dünya küçük bir köy gibi. Biz iyiliklerimizi riyaya sebep olmasın diye sakladıkça, kötüler ve kötülükler palazlanmaktadır.
Eğer hayat hak ve batılın, iyiliğin ve kötülüğün bir mücadelesiyse, batılın zail olması için hakkı her alanda yüceltmenin derdinde olmalıyız ki “Hak geldi batıl zail oldu, zaten batıl yok olmaya mahkumdur” (İsra 81) ayet-i celilesini yaşanılır kılalım.
Bizler Peygamberimizin (SAV) ve sahabe-i kiramın hayatlarını hayatımıza taşıyıp salih insanlar zümresine dahil olmak için çabalıyorsak onların iyiliğe dair yaptıklarından haberdar olduğumuz içindir.
Peygamberimiz (SAV) iyiliği sadece sözle değil, her davranışıyla hayatın merkezine koymuştur. Birgün karnı sırtına yapışmış bir devenin yanından geçerken, “Konuşamayan bu hayvanlar hakkında Allah’tan korkun. Besili olarak binin, besili olarak yiyin” buyurmuştur. (Ebu Davut ,Cihat 44) Yine hayvanları sağarken, memelerini yaralamasın diye tırnakların kısa olmasını, hayvanların yavrusu varsa sütün hepsini sağmayıp onlara da süt bırakılmasını öğütlemiştir.
Hz Ebu Bekir Allah’ın birliğini kabul ettiği için işkence gören Bilal-i Habeşi’yi, hiçbir karşılık beklemeden satın alarak hürriyetine kavuşturmuştur.
Tebük Seferi için hazırlık yapılırken Hz Ebu Bekir bütün malını getirmiştir. Ailene ne bıraktın diye sorunca Efendimiz: (sav) ‘Allah ve Rasulünü bıraktım’ cevabını vermiştir.
İyilik yapmak aslında iki dünyamız içinde kendimize yatırım yapmaktır. Her ne kadar faydası iyiliğin ulaştığı kişiye dokunuyor gibi gözükse de, asıl iyilik yapanı mutlu etmektedir. Sahip olmak istediği bir şeyi elde ettiğinde duyacağı hazdan daha fazladır, iyilik yaptığında duyacağı haz.
Sonuç olarak küçük gibi görünen bir iyilikten, büyük fedakarlıklara kadar her iyilik hem bireyi hem de toplumu güzelleştirir. İyilik çoğaldıkça dünya daha yaşanılır bir yer haline gelir. Bu yüzden şartlar ne olursa olsun iyilikten vazgeçmemek, iyiliği yaymak ve iyiliğe öncü olmak, insan olmanın en güzel halidir.
